viernes, 24 de mayo de 2013

DEL TIEMPO


Sendero invariable, incorruptible;
                 acotador,
                                    tabulador infinito  
                                                                      prisión perpetua.
Mascara perversa, sonriente y mojigata
                 que oculta fatalidades venideras.
Escurridizo animal incorpóreo,
                      viajero clandestino que vuelve a nosotros
              convertido en sueño o recuerdo,
             sin color
                           sin voz
                                      sin canto.
            ¿Quién lo ha visto?
                     Nadie,
                              sólo va de paso.
Nos toca con la punta de sus dedos,
                  legándonos profusas cicatrices;
                                     sedentarias habitantes de un reflejo,
                                  restos fósiles al fondo del espejo.
Existencia que transcurre,
                     muerte que se acerca;
         gota de rocío que se desprende de hoja al alba
                                    precipitándose al vacío,
                            sin importar origen o destino.
Sinfonía desentonada,  
                aria trágica,
                                    infame opera incomprendida;
            soneto irrisible
                                      himno sin gloria
                                                                  verso sin rima.











No hay comentarios:

Publicar un comentario